|
تعریق یکی از راههای طبیعی بدن برای تنظیم دمای بدن است؛ اما اگر میزان عرق کردن بیش از حد معمول باشد یا بدون فعالیت، گرما و دلیل مشخص اتفاق بیفتد، ممکن است نشانه تعریق بیش از حد یا هایپرهیدروزیس باشد. علت تعریق زیاد میتواند از عوامل سادهای مانند گرما، ورزش و استرس تا تغییرات هورمونی، مصرف بعضی داروها و برخی بیماریهای زمینهای متفاوت باشد.
تعریق زیاد ممکن است فقط یک قسمت از بدن مانند کف دست، کف پا یا زیر بغل را درگیر کند یا بهصورت گسترده در بخشهای مختلف بدن دیده شود. شناخت علت اصلی به انتخاب روش مناسب برای کنترل و درمان آن کمک میکند.
تعریق زیاد زمانی اتفاق میافتد که بدن بیشتر از مقدار مورد نیاز برای تنظیم دمای خود عرق تولید کند. در شرایط طبیعی، فعالیت بدنی، هوای گرم، تب، استرس و هیجان میتوانند میزان تعریق را افزایش دهند. اما در افراد مبتلا به هایپرهیدروزیس، تعریق ممکن است حتی در شرایطی مانند استراحت یا قرار گرفتن در محیط خنک نیز رخ دهد.
میزان تعریق در افراد مختلف متفاوت است و عواملی مانند دمای محیط، فعالیت بدنی، لباس، وزن، شرایط روحی و تغییرات هورمونی بر آن تأثیر میگذارند. به همین دلیل، مقدار مشخصی را نمیتوان بهعنوان میزان طبیعی تعریق برای همه افراد تعیین کرد.
اگر عرق کردن بهصورت مداوم و شدید اتفاق بیفتد، لباسها را خیس کند، فعالیتهای روزمره را مختل کند یا بدون محرک مشخص ایجاد شود، بهتر است علت آن بررسی شود. تعریق شدید هنگام خواب یا شروع ناگهانی تعریق نیز میتواند نیاز به ارزیابی پزشکی داشته باشد.
| موضوع | علتهای احتمالی |
|---|---|
| تعریق کف دست و پا | هایپرهیدروزیس، استرس، گرما |
| تعریق زیر بغل | استرس، هورمونها، هایپرهیدروزیس |
| تعریق صورت و سر | گرما، ورزش، استرس، تغییرات هورمونی |
| تعریق کل بدن | بیماریهای زمینهای، داروها، اختلالات هورمونی |
| تعریق هنگام خواب | گرمای محیط، تغییرات هورمونی، عفونتها و برخی بیماریها |
| تعریق ناگهانی | استرس، افت قند خون، تب، داروها یا بیماریهای زمینهای |
تعریق بیش از حد یا هایپرهیدروزیس بهطور کلی به دو نوع اصلی تقسیم میشود: هایپرهیدروزیس کانونی اولیه و هایپرهیدروزیس ثانویه. تفاوت این دو نوع بیشتر به علت ایجاد تعریق و الگوی بروز آن مربوط میشود.
در هایپرهیدروزیس کانونی اولیه، غدد عرق بدون وجود محرکهایی مانند گرما یا فعالیت بدنی بیش از حد فعال میشوند. این نوع تعریق معمولاً در کف دست، کف پا، زیر بغل یا صورت دیده میشود و استرس و اضطراب میتوانند آن را تشدید کنند.
هایپرهیدروزیس اولیه معمولاً از سنین پایینتر شروع میشود و در برخی افراد سابقه خانوادگی دارد. برخلاف نوع ثانویه، معمولاً بیماری زمینهای مشخصی عامل ایجاد آن نیست.
هایپرهیدروزیس ثانویه زمانی ایجاد میشود که تعریق زیاد ناشی از یک بیماری، تغییرات هورمونی یا مصرف برخی داروها باشد. این نوع معمولاً قسمت وسیعتری از بدن را درگیر میکند و ممکن است در هنگام خواب نیز رخ دهد.
اختلالات تیروئید، افت قند خون، برخی عفونتها، تغییرات هورمونی و بعضی داروها از عوامل احتمالی تعریق ثانویه هستند. در این شرایط، شناسایی و درمان علت اصلی میتواند به کاهش تعریق کمک کند.
علت تعریق زیاد در افراد مختلف متفاوت است. گاهی فعالیت بیش از حد سیستم عصبی باعث تحریک غدد عرق میشود و فرد دچار هایپرهیدروزیس اولیه میشود. این نوع تعریق معمولاً در قسمتهایی مانند کف دست، کف پا، زیر بغل و صورت دیده میشود و ممکن است سابقه خانوادگی داشته باشد.
در مقابل، تعریق بیش از حد ثانویه میتواند در نتیجه یک بیماری، تغییرات هورمونی یا مصرف برخی داروها ایجاد شود. در این حالت، شناسایی و درمان عامل زمینهای اهمیت زیادی دارد.
افزایش دمای بدن یکی از طبیعیترین دلایل عرق کردن است. هنگام ورزش و فعالیت بدنی، عضلات گرما تولید میکنند و بدن با افزایش تعریق تلاش میکند دمای خود را کاهش دهد. هوای گرم و محیطهای با رطوبت بالا نیز میتوانند میزان تعریق را افزایش دهند.
استرس و اضطراب از عوامل شایع افزایش تعریق هستند. هنگام قرار گرفتن در شرایط پراسترس، سیستم عصبی بدن فعال میشود و غدد عرق، بهویژه در کف دست، زیر بغل و صورت، میتوانند فعالیت بیشتری داشته باشند.
به همین دلیل، بعضی افراد هنگام سخنرانی، امتحان، مصاحبه کاری یا قرار گرفتن در موقعیتهای اجتماعی دچار عرق کردن شدید میشوند.
تغییرات هورمونی میتوانند بر مرکز تنظیم دمای بدن تأثیر بگذارند. بارداری، یائسگی و برخی اختلالات هورمونی ممکن است با افزایش تعریق یا گرگرفتگی همراه باشند.
برخی بیماریها میتوانند باعث افزایش تعریق شوند. پرکاری تیروئید، افت قند خون، بعضی عفونتها و برخی اختلالات عصبی از جمله عواملی هستند که ممکن است با تعریق بیش از حد همراه باشند.
اگر افزایش تعریق جدید باشد و همراه با علائم دیگری مانند کاهش وزن، تپش قلب، تب، ضعف یا لرزش ایجاد شود، بررسی پزشکی اهمیت بیشتری پیدا میکند.
برخی داروها میتوانند بهعنوان عارضه جانبی باعث افزایش تعریق شوند. تعدادی از داروهای ضدافسردگی، مسکنها، داروهای مورد استفاده برای کنترل قند خون و برخی داروهای هورمونی ممکن است در بعضی افراد چنین اثری داشته باشند.
در صورت شروع تعریق زیاد پس از مصرف یک داروی جدید، نباید دارو را خودسرانه قطع کرد و بهتر است موضوع با پزشک یا داروساز مطرح شود.
برخی مواد غذایی و نوشیدنیها میتوانند در بعضی افراد باعث افزایش تعریق شوند. غذاهای تند، نوشیدنیهای حاوی کافئین و غذاها یا نوشیدنیهای بسیار داغ ممکن است این حالت را تشدید کنند.
محل تعریق میتواند در پیدا کردن علت عرق کردن زیاد بدن کمککننده باشد. در هایپرهیدروزیس اولیه، تعریق معمولاً در قسمتهایی مانند کف دست، کف پا، زیر بغل و صورت متمرکز است؛ در حالی که تعریق ناشی از بیماری یا دارو ممکن است قسمتهای وسیعتری از بدن را درگیر کند.
تعریق زیاد کف دست یکی از انواع شایع هایپرهیدروزیس است. در این حالت، کف دست ممکن است بدون فعالیت بدنی یا قرار گرفتن در محیط گرم بهشدت عرق کند.
این مشکل گاهی انجام فعالیتهایی مانند نوشتن، استفاده از وسایل الکترونیکی یا دست دادن را دشوار میکند و میتواند بر روابط اجتماعی و کیفیت زندگی تأثیر بگذارد.
تعریق زیاد پا میتواند با هایپرهیدروزیس، گرما، استفاده طولانی از کفش بسته یا برخی عوامل دیگر مرتبط باشد. رطوبت مداوم در پاها نیز میتواند احتمال تحریک پوست و رشد قارچ را افزایش دهد.
زیر بغل یکی از شایعترین محلهای تعریق بیش از حد است. فعالیت زیاد غدد عرق، استرس، تغییرات هورمونی و هایپرهیدروزیس میتوانند در ایجاد این مشکل نقش داشته باشند.
در برخی افراد، میزان عرق به حدی است که لباس بهطور قابل توجهی خیس میشود و استفاده از ضدتعریقهای معمولی نیز تأثیر کافی ندارد.
تعریق زیاد صورت و سر ممکن است به دلیل گرما، ورزش، استرس، تغییرات هورمونی یا هایپرهیدروزیس ایجاد شود. اگر این مشکل بهصورت ناگهانی شروع شده یا با علائم دیگری همراه باشد، بهتر است علت زمینهای بررسی شود.
وقتی تعریق تقریباً تمام بدن را درگیر میکند، احتمال وجود یک عامل زمینهای بیشتر مطرح میشود. بیماریهای تیروئید، عفونتها، افت قند خون، برخی داروها و تغییرات هورمونی میتوانند از عوامل احتمالی باشند.
در زنان، تغییرات هورمونی میتوانند یکی از عوامل مهم افزایش تعریق باشند. به همین دلیل ممکن است در دورههایی مانند قاعدگی، بارداری و یائسگی تغییراتی در میزان عرق کردن ایجاد شود.
نوسانات هورمونی در طول چرخه قاعدگی میتواند بر تنظیم دمای بدن تأثیر بگذارد. برخی زنان در روزهای خاصی از چرخه احساس گرمای بیشتر یا افزایش تعریق را تجربه میکنند.
تغییرات هورمونی، افزایش جریان خون و تغییرات متابولیک در دوران بارداری میتوانند باعث افزایش احساس گرما و تعریق شوند. اگر تعریق شدید یا همراه با علائم غیرطبیعی باشد، بهتر است با پزشک مطرح شود.
یکی از علل شایع تعریق شبانه و گرگرفتگی در زنان، تغییرات هورمونی دوران یائسگی است. کاهش سطح استروژن میتواند نحوه تنظیم دمای بدن را تغییر دهد و باعث ایجاد احساس ناگهانی گرما و تعریق شود.
تغییرات هورمونی میتواند دلیل افزایش تعریق در برخی زنان باشد؛ با این حال، تعریق شدید و مداوم همیشه ناشی از هورمونها نیست. در صورت شروع ناگهانی یا شدت زیاد علائم، سایر عوامل نیز باید بررسی شوند.
در مردان نیز عوامل مختلفی میتوانند باعث افزایش تعریق شوند. گرما، فعالیت بدنی، استرس، تغییرات هورمونی، مصرف برخی داروها و بیماریهای زمینهای از مهمترین عوامل احتمالی هستند.
برخی اختلالات هورمونی، بهخصوص مشکلات مربوط به غده تیروئید، میتوانند میزان تعریق را افزایش دهند. اگر عرق کردن زیاد با کاهش وزن، تپش قلب، لرزش یا احساس گرمای مداوم همراه باشد، بررسی تیروئید میتواند ضروری باشد.
استرس و اضطراب با فعال کردن سیستم عصبی میتوانند موجب افزایش تعریق شوند. این نوع تعریق معمولاً در موقعیتهای پراسترس مانند جلسات کاری، امتحان یا موقعیتهای اجتماعی بیشتر دیده میشود.
برخی بیماریها مانند پرکاری تیروئید، افت قند خون، عفونتها و بعضی اختلالات عصبی ممکن است با افزایش تعریق همراه باشند. تشخیص علت به علائم همراه و وضعیت عمومی فرد بستگی دارد.
برای تشخیص علت خواب رفتن دست و پا، پزشک ابتدا علائم، زمان شروع، شدت و دفعات بروز آن را بررسی میکند. گاهی تنها با معاینه میتوان علت احتمالی را مشخص کرد، اما در برخی موارد انجام آزمایشهای تکمیلی لازم است.
در معاینه پزشکی، پزشک قدرت عضلات، میزان حس پوست، واکنشهای عصبی و وضعیت حرکتی اندامها را بررسی میکند. این بررسیها به تشخیص مشکلات عصبی یا عضلانی کمک میکنند.
آزمایش خون میتواند به شناسایی برخی علتهای خواب رفتن دست و پا کمک کند. بررسی مواردی مانند قند خون، سطح ویتامین B12، عملکرد تیروئید و برخی مواد معدنی ممکن است در تشخیص علت مؤثر باشد.
نوار عصب و عضله یا EMG برای بررسی عملکرد عصبها و عضلات استفاده میشود. این آزمایش میتواند مشخص کند که آیا آسیب یا فشاری روی عصبها وجود دارد یا خیر.
در صورت شک به مشکلات ستون فقرات مانند دیسک گردن یا دیسک کمر، پزشک ممکن است تصویربرداری MRI یا CT Scan را برای بررسی دقیقتر درخواست کند.
تعریق در کودکان نیز بخشی از عملکرد طبیعی بدن است و هنگام بازی، فعالیت بدنی یا قرار گرفتن در محیط گرم افزایش پیدا میکند. با این حال، تعریق شدید و غیرمعمول میتواند نیازمند بررسی باشد.
فعالیت بدنی، لباس زیاد، هوای گرم و تب از دلایل طبیعی افزایش تعریق در کودکان هستند. در این شرایط، با برطرف شدن عامل محرک معمولاً میزان عرق کردن نیز کاهش پیدا میکند.
عرق کردن کودک در خواب میتواند به دلیل گرم بودن اتاق، لباس یا پتو باشد. اگر کودک در محیط خنک نیز بهطور مکرر و شدید عرق کند، بهتر است علت آن توسط پزشک بررسی شود.
اگر تعریق کودک مداوم باشد، خواب او را مختل کند یا همراه با تب، کاهش وزن، ضعف، تپش قلب یا سایر علائم غیرطبیعی باشد، بهتر است برای بررسی علت به پزشک مراجعه شود.
در برخی افراد، علت تعریق زیاد بدن یک بیماری زمینهای است. در چنین شرایطی، درمان بیماری اصلی میتواند به کنترل تعریق نیز کمک کند.
تعریق شدید و ناگهانی میتواند یکی از علائم حمله قلبی باشد، بهخصوص اگر همراه با درد یا فشار در قفسه سینه، تنگی نفس، تهوع، سرگیجه، ضعف یا درد منتشرشونده به بازو، شانه، پشت یا فک باشد. با این حال، تعریق زیاد بهتنهایی به معنی حمله قلبی نیست و میتواند دلایل مختلفی داشته باشد. اگر تعریق ناگهانی و شدید همراه با علائم هشداردهنده قلبی ایجاد شود، باید آن را جدی گرفت و فوراً برای ارزیابی پزشکی اقدام کرد.
عرق سرد به تعریق ناگهانی همراه با احساس سردی یا پوست سرد و مرطوب گفته میشود و میتواند دلایل مختلفی داشته باشد. استرس و اضطراب، افت قند خون، درد شدید، تب و برخی بیماریها از عوامل احتمالی آن هستند. در بعضی موارد، عرق سرد میتواند از علائم هشداردهنده مشکلات قلبی باشد؛ بهخصوص اگر همراه با درد یا فشار قفسه سینه، تنگی نفس، تهوع، سرگیجه یا ضعف شدید ایجاد شود. در چنین شرایطی، مراجعه فوری برای ارزیابی پزشکی ضروری است.
پرکاری تیروئید باعث افزایش فعالیت متابولیک بدن میشود و میتواند احساس گرما و تعریق را افزایش دهد. تپش قلب، کاهش وزن، لرزش دست و بیقراری از علائم دیگری هستند که ممکن است همراه پرکاری تیروئید دیده شوند.
در افراد مبتلا به دیابت، افت قند خون میتواند باعث تعریق، لرزش، ضعف، گرسنگی، تپش قلب و در موارد شدید گیجی شود. در صورت بروز این علائم، بررسی و اصلاح قند خون اهمیت دارد.
کبد چرب بهطور معمول علت مستقیم تعریق زیاد محسوب نمیشود. با این حال، برخی مشکلات مرتبط با کبد یا بیماریهای زمینهای همراه با آن ممکن است با علائمی مانند احساس گرما، خستگی یا تعریق همراه باشند. بنابراین اگر فرد مبتلا به کبد چرب دچار تعریق زیاد و مداوم شده است، بهتر است این علامت صرفاً به کبد چرب نسبت داده نشود و عواملی مانند اختلالات تیروئید، افت قند خون، تغییرات هورمونی، مصرف داروها و سایر بیماریهای زمینهای نیز بررسی شوند.
تب و برخی عفونتها میتوانند باعث افزایش تعریق شوند. در این حالت، تعریق بخشی از پاسخ بدن به افزایش دمای بدن و مقابله با عفونت است.
تعریق ناگهانی یکی از علائم شایع افت قند خون است. اگر عرق کردن با لرزش، ضعف، گرسنگی، سرگیجه یا گیجی همراه باشد، احتمال افت قند خون باید مورد توجه قرار گیرد.
تعریق شدید بهتنهایی به معنی بیماری قلبی نیست؛ اما اگر تعریق ناگهانی همراه با درد یا فشار قفسه سینه، تنگی نفس، سرگیجه، تهوع یا ضربان قلب غیرطبیعی باشد، میتواند نشانه یک وضعیت اورژانسی باشد و نیاز به ارزیابی فوری دارد.
سیستم عصبی نقش مهمی در کنترل فعالیت غدد عرق دارد. به همین دلیل برخی اختلالات عصبی میتوانند باعث افزایش تعریق یا تغییر الگوی عرق کردن شوند.
تعریق زیاد بهتنهایی علامت اختصاصی کمبود ویتامین نیست. بنابراین اگر فردی بیش از حد معمول عرق میکند، بهتر است بهجای نسبت دادن مستقیم مشکل به کمبود ویتامین، عوامل محیطی، دارویی، هورمونی و بیماریهای زمینهای نیز بررسی شوند.
شواهد کافی برای اینکه کمبود ویتامین D را بهعنوان علت مستقیم تعریق زیاد در همه افراد معرفی کنیم وجود ندارد. در صورت احتمال کمبود، تشخیص باید بر اساس علائم، شرایط فرد و آزمایش خون انجام شود.
ویتامینهای گروه B در عملکرد سیستم عصبی و متابولیسم نقش دارند؛ اما تعریق زیاد بهتنهایی نمیتواند نشانه قابل اعتمادی برای تشخیص کمبود این ویتامینها باشد.
مواد معدنی مختلف برای عملکرد طبیعی بدن ضروری هستند، اما تعریق بیش از حد معمولاً علت مشخصتری دارد. در صورت تداوم علائم، بررسی پزشکی دقیقتر از مصرف خودسرانه مکملها اهمیت بیشتری دارد.
برای تشخیص علت تعریق زیاد، پزشک ابتدا درباره زمان شروع مشکل، محل تعریق، شرایط تشدیدکننده، داروهای مصرفی و علائم همراه سؤال میکند. سپس بر اساس شرایط فرد ممکن است معاینه و آزمایشهای لازم انجام شود.
پزشک بررسی میکند که تعریق از چه زمانی شروع شده، کدام قسمتهای بدن را درگیر میکند و آیا در زمان خواب نیز اتفاق میافتد یا خیر. سابقه خانوادگی، بیماریهای قبلی و داروهای مصرفی نیز میتوانند در تشخیص مؤثر باشند.
اگر پزشک به بیماری زمینهای شک داشته باشد، ممکن است آزمایش خون یا ادرار برای بررسی مشکلاتی مانند اختلالات تیروئید، قند خون یا سایر بیماریها درخواست کند. در بعضی موارد نیز آزمایشهای اختصاصی برای بررسی میزان و محل تعریق انجام میشود.
متخصص پوست میتواند هایپرهیدروزیس و تعریق بیش از حد را بررسی و درمان کند. اگر احتمال وجود بیماری زمینهای مطرح باشد، ممکن است فرد برای بررسی تخصصیتر به پزشک مربوطه ارجاع داده شود.
روش درمان تعریق زیاد به علت، شدت علائم و محل تعریق بستگی دارد. اگر افزایش تعریق ناشی از یک بیماری یا دارو باشد، ابتدا باید عامل زمینهای شناسایی و مدیریت شود.
پوشیدن لباسهای سبک و قابل تنفس، کاهش دمای محیط، استفاده از کفش مناسب و شناسایی عوامل محرک میتواند به کاهش مشکلات ناشی از تعریق کمک کند.
ضدتعریقها با کاهش فعالیت غدد عرق میتوانند میزان تعریق را کاهش دهند. در موارد خفیف، محصولات معمولی ممکن است کمککننده باشند و در موارد شدیدتر پزشک میتواند محصولات قویتر را توصیه کند.
در برخی موارد پزشک ممکن است داروهای موضعی یا خوراکی را برای کنترل تعریق تجویز کند. انتخاب دارو به محل تعریق، شدت علائم و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد و مصرف خودسرانه دارو توصیه نمیشود.
تزریق بوتولینوم توکسین یا بوتاکس میتواند فعالیت غدد عرق را در ناحیه درمان بهطور موقت کاهش دهد. این روش بیشتر برای قسمتهایی مانند زیر بغل و در برخی شرایط برای دستها، پاها یا صورت استفاده میشود.
در افرادی که به درمانهای اولیه پاسخ مناسبی نمیدهند، روشهایی مانند یونتوفورزیس، برخی درمانهای موضعی و دارویی میتوانند مورد استفاده قرار گیرند. پزشک بر اساس محل و شدت تعریق مناسبترین روش را انتخاب میکند.
جراحی معمولاً آخرین گزینه برای درمان هایپرهیدروزیس (تعریق بیشازحد) است و زمانی پیشنهاد میشود که روشهای دیگر نتیجه کافی نداشته باشند. در برخی روشها، غدد عرق برداشته یا مکیده میشوند و در روش سمپاتکتومی توراسیک (ETS)، اعصاب تحریککننده غدد عرق قطع میشوند.
اگرچه ETS میتواند در کاهش تعریق مؤثر باشد، اما یک روش برگشتناپذیر است و احتمال بروز عوارضی مانند تعریق جبرانی وجود دارد؛ یعنی پس از کاهش تعریق در یک ناحیه، تعریق در قسمتهای دیگری مانند صورت یا قفسه سینه افزایش پیدا میکند. به همین دلیل، انتخاب این روش باید پس از بررسی دقیق توسط پزشک انجام شود.
تعریق زیاد یا هایپرهیدروزیس میتواند تحت تأثیر عواملی مانند استرس، تغییرات هورمونی و برخی بیماریها ایجاد شود. در موارد خفیف، رعایت چند نکته ساده در سبک زندگی و استفاده از محصولات مناسب میتواند به کنترل تعریق زیاد کمک کند.
برای کنترل عرق بهتر است از ضدتعریقها (آنتیپرسپیرانت) استفاده شود. برخلاف دئودورانت که بیشتر برای کاهش بوی بدن کاربرد دارد، ضدتعریق میتواند میزان ترشح عرق را کاهش دهد. استفاده از ضدتعریق در شب، پیش از خواب، معمولاً فرصت بیشتری برای اثرگذاری آن فراهم میکند.
پدهای عرقگیر با جذب رطوبت، به کنترل عرق بهخصوص در ناحیه زیر بغل کمک میکنند. این محصولات میتوانند برای افرادی که پوست حساسی دارند یا در روزهای گرم و هنگام فعالیت بدنی دچار تعریق بیشتری میشوند، گزینه مناسبی باشند و از ایجاد لکه روی لباس جلوگیری کنند.
غذاهای تند، نوشیدنیهای حاوی کافئین و برخی خوراکیهای بسیار داغ ممکن است در بعضی افراد باعث افزایش تعریق شوند. شناسایی و کاهش مصرف محرکهای شخصی میتواند به کنترل علائم کمک کند.
از آنجا که استرس میتواند یکی از عوامل افزایش تعریق باشد، تکنیکهای آرامسازی، خواب کافی، فعالیت بدنی منظم و مدیریت عوامل استرسزا ممکن است به کاهش تعریق مرتبط با اضطراب کمک کنند.
لباسهای گشاد و دارای قابلیت تنفس میتوانند به کاهش گرما و رطوبت پوست کمک کنند. برای تعریق زیاد پا نیز انتخاب جوراب مناسب و کفش با قابلیت تهویه بهتر اهمیت دارد.
شستوشوی منظم و خشک نگه داشتن پوست میتواند به کاهش رطوبت و جلوگیری از تحریک پوستی کمک کند. در افرادی که تعریق پا دارند، خشک نگه داشتن فضای بین انگشتان نیز اهمیت دارد.
اگر عرق کردن شدید بهطور مداوم ادامه داشته باشد، فعالیتهای روزمره را مختل کند، بدون دلیل مشخص شروع شود یا هنگام خواب اتفاق بیفتد، بهتر است برای پیدا کردن علت آن به پزشک مراجعه شود.
همچنین تعریق شدید و ناگهانی همراه با درد قفسه سینه، تنگی نفس، سرگیجه، ضعف شدید، تهوع یا ضربان قلب غیرطبیعی میتواند نشانه یک وضعیت جدی باشد و نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارد.
