|
کمبود آهن یکی از شایع‌ترین کمبودهای تغذیه‌ای است که می‌تواند بر تولید هموگلوبین و اکسیژن‌رسانی به بافت‌های بدن تأثیر بگذارد. علائم کمبود آهن در بدن معمولاً با نشانه‌هایی مانند خستگی مداوم، ضعف، رنگ‌پریدگی، سرگیجه، تپش قلب و ریزش مو ظاهر می‌شوند و شدت آن‌ها به میزان کمبود آهن و شرایط جسمی فرد بستگی دارد. شناخت زودهنگام نشانه‌های کمبود آهن و بررسی سطح فریتین و هموگلوبین می‌تواند به تشخیص دقیق‌تر و پیشگیری از پیشرفت کمبود آهن و کم‌خونی فقر آهن کمک کند.
علائم کمبود آهن در بدن ممکن است در مراحل اولیه خفیف باشند و به‌تدریج با کاهش ذخایر آهن شدت پیدا کنند. آهن برای ساخت هموگلوبین و انتقال اکسیژن به بافت‌های بدن ضروری است؛ به همین دلیل، کاهش آن می‌تواند عملکرد عضلات، مغز و سایر اندام‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. خستگی، ضعف و رنگ‌پریدگی از شایع‌ترین نشانه‌ها هستند، اما در برخی افراد علائم دیگری مانند سردرد، سرگیجه، تنگی نفس یا تپش قلب نیز دیده می‌شود.
یکی از شایع‌ترین نشانه‌های کمبود آهن، احساس خستگی و کاهش انرژی است. زمانی که آهن کافی برای تولید هموگلوبین وجود نداشته باشد، اکسیژن کمتری به عضلات و بافت‌ها می‌رسد. در نتیجه فرد ممکن است حتی پس از استراحت کافی احساس ضعف، بی‌حالی یا کاهش توان انجام فعالیت‌های روزمره داشته باشد.
البته خستگی به‌تنهایی برای تشخیص کمبود آهن کافی نیست و می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد. اگر این حالت مداوم باشد یا همراه با سایر علائم کمبود آهن دیده شود، انجام آزمایش خون می‌تواند به مشخص شدن علت کمک کند.
هموگلوبین علاوه بر انتقال اکسیژن، در ایجاد رنگ قرمز خون نقش دارد. کاهش سطح هموگلوبین در کم‌خونی ناشی از فقر آهن می‌تواند باعث رنگ‌پریدگی پوست، لب‌ها یا بخش داخلی پلک پایین شود.
میزان این تغییر رنگ در افراد مختلف متفاوت است و ممکن است در پوست صورت، کف دست یا بستر ناخن‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد. رنگ‌پریدگی شدید، به‌ویژه اگر با ضعف و خستگی همراه باشد، می‌تواند یکی از نشانه‌های مهم کاهش آهن باشد.
کاهش اکسیژن‌رسانی به مغز در برخی افراد مبتلا به کمبود آهن می‌تواند با سرگیجه، سبکی سر یا سردرد همراه شود. این علائم ممکن است هنگام بلند شدن سریع، فعالیت بدنی یا در مواردی که کمبود آهن شدیدتر شده است بیشتر احساس شوند.
با این حال، سردرد و سرگیجه دلایل متعددی دارند و برای تشخیص دقیق کمبود آهن باید در کنار سایر علائم و نتایج آزمایش‌هایی مانند هموگلوبین و فریتین بررسی شوند.
وقتی میزان هموگلوبین کاهش پیدا می‌کند، بدن برای تأمین اکسیژن مورد نیاز بافت‌ها ممکن است تعداد تنفس و ضربان قلب را افزایش دهد. به همین دلیل، برخی افراد هنگام فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی سریع یا بالا رفتن از پله‌ها دچار تنگی نفس یا تپش قلب می‌شوند.
در موارد شدیدتر کمبود آهن، این علائم ممکن است حتی با فعالیت سبک نیز ظاهر شوند. تنگی نفس یا تپش قلب شدید و مداوم نیاز به ارزیابی پزشکی دارد، زیرا همیشه ناشی از کمبود آهن نیست و می‌تواند دلایل دیگری نیز داشته باشد.
کمبود آهن فقط با خستگی و ضعف ظاهر نمی‌شود و در برخی افراد می‌تواند روی ظاهر پوست، مو و ناخن‌ها نیز اثر بگذارد. علت اصلی این موضوع، کاهش اکسیژن‌رسانی و اختلال در تأمین مواد مورد نیاز سلول‌هایی است که رشد و بازسازی سریعی دارند. به همین دلیل، ریزش مو، شکنندگی ناخن‌ها و رنگ‌پریدگی پوست می‌توانند در کنار سایر علائم کمبود آهن دیده شوند.
آهن یکی از مواد معدنی مهم برای حفظ عملکرد طبیعی فولیکول‌های مو است. وقتی ذخایر آهن بدن کاهش پیدا می‌کند، ممکن است چرخه طبیعی رشد مو تحت تأثیر قرار گیرد و تعداد بیشتری از تارهای مو وارد مرحله ریزش شوند.
ریزش مو ناشی از کمبود آهن معمولاً به‌صورت منتشر دیده می‌شود؛ یعنی موها در قسمت‌های مختلف سر کم‌پشت می‌شوند و ریزش فقط به یک ناحیه محدود نیست. این حالت به‌ویژه در افرادی که سطح فریتین پایینی دارند ممکن است بیشتر دیده شود.
البته هر نوع ریزش مو نشانه کمبود آهن نیست. مشکلات تیروئید، استرس، تغییرات هورمونی، رژیم غذایی نامناسب و عوامل ژنتیکی نیز می‌توانند باعث ریزش مو شوند. بنابراین برای تشخیص دقیق، بررسی سطح آهن و فریتین اهمیت دارد.
یکی دیگر از نشانه‌های کمبود آهن در بدن می‌تواند ضعیف و شکننده شدن ناخن‌ها باشد. در این حالت ناخن‌ها ممکن است راحت‌تر ترک بخورند، لایه‌لایه شوند یا استحکام طبیعی خود را از دست بدهند.
در کمبود آهن شدید و طولانی‌مدت، گاهی تغییر شکلی به نام ناخن قاشقی یا «کویلونیشیا» دیده می‌شود که در آن سطح ناخن حالت فرورفته و قاشقی پیدا می‌کند. این علامت نسبت به شکنندگی ساده ناخن شیوع کمتری دارد، اما می‌تواند یکی از نشانه‌های قابل توجه کم‌خونی فقر آهن باشد.
رنگ‌پریدگی پوست یکی از علائم شناخته‌شده کمبود آهن و کاهش هموگلوبین است. این تغییر ممکن است در صورت، لب‌ها، کف دست یا قسمت داخلی پلک پایین بیشتر قابل مشاهده باشد.
برخی افراد همچنین ممکن است خشکی و کدر شدن پوست را تجربه کنند، هرچند این علائم اختصاصی کمبود آهن نیستند. زمانی که رنگ‌پریدگی پوست همراه با خستگی، ضعف، سرگیجه یا ریزش مو دیده شود، احتمال وجود کمبود آهن یا کم‌خونی فقر آهن بیشتر مطرح می‌شود و بررسی آزمایشگاهی می‌تواند به تشخیص دقیق‌تر کمک کند.
کمبود آهن در زنان نسبتاً شایع‌تر است، زیرا عواملی مانند قاعدگی، بارداری و افزایش نیاز بدن به آهن می‌توانند ذخایر این ماده معدنی را کاهش دهند. در بسیاری از موارد، نشانه‌ها به‌تدریج ظاهر می‌شوند و ممکن است با خستگی روزمره اشتباه گرفته شوند.
از مهم‌ترین علائم کمبود آهن در زنان می‌توان به خستگی مداوم، ضعف، سرگیجه، سردرد، رنگ‌پریدگی، ریزش مو، تپش قلب و کاهش تمرکز اشاره کرد. در صورت ادامه‌دار بودن این نشانه‌ها، بررسی سطح هموگلوبین و فریتین می‌تواند به تشخیص دقیق‌تر کمک کند.
قاعدگی‌های طولانی یا خونریزی شدید می‌توانند باعث از دست رفتن مقدار قابل توجهی آهن شوند. اگر میزان آهنی که از طریق رژیم غذایی دریافت می‌شود نتواند این کاهش را جبران کند، ذخایر آهن بدن به‌تدریج افت می‌کند.
در این شرایط، فرد ممکن است علائمی مانند ضعف، خستگی شدید، سرگیجه، رنگ‌پریدگی و کاهش توان جسمی را تجربه کند. اگر خونریزی قاعدگی شدید باشد و هم‌زمان علائم کمبود آهن وجود داشته باشد، ارزیابی پزشکی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
در دوران بارداری نیاز بدن به آهن افزایش پیدا می‌کند، زیرا حجم خون مادر بیشتر می‌شود و آهن برای رشد جنین و جفت نیز مورد نیاز است. به همین دلیل، پایین بودن ذخایر آهن پیش از بارداری یا دریافت ناکافی آهن می‌تواند احتمال کمبود آهن و کم‌خونی را افزایش دهد.
علائم کمبود آهن در بارداری ممکن است شامل خستگی بیش از حد، ضعف، تنگی نفس، سرگیجه، تپش قلب و رنگ‌پریدگی باشد. از آنجا که بخشی از این علائم ممکن است با تغییرات طبیعی بارداری مشابه باشند، تشخیص صرفاً بر اساس نشانه‌های ظاهری کافی نیست و معمولاً آزمایش خون برای بررسی وضعیت آهن انجام می‌شود.
زنانی که قاعدگی‌های شدید دارند، رژیم غذایی کم‌آهن دارند، باردار هستند یا فاصله کوتاهی بین بارداری‌های آن‌ها وجود دارد، بیشتر در معرض کاهش ذخایر آهن قرار می‌گیرند. همچنین برخی مشکلات گوارشی که جذب آهن را کاهش می‌دهند می‌توانند احتمال بروز کمبود آهن در بدن را افزایش دهند.
در این گروه‌ها، توجه به علائم و انجام آزمایش‌های دوره‌ای در صورت توصیه پزشک می‌تواند به تشخیص زودهنگام کمبود آهن کمک کند.
مهم‌ترین علائم کمبود آهن در مردان شامل خستگی مداوم، ضعف عضلانی، کاهش تمرکز، سرگیجه، سردرد، رنگ‌پریدگی، تنگی نفس و تپش قلب است. برخی افراد ممکن است کاهش توان ورزشی یا احساس خستگی زودهنگام هنگام فعالیت بدنی را نیز تجربه کنند.
در موارد شدیدتر، شکنندگی ناخن‌ها، ریزش مو یا احساس بی‌حالی مداوم نیز ممکن است دیده شود. البته این علائم اختصاصی کمبود آهن نیستند و برای تشخیص دقیق، آزمایش‌هایی مانند شمارش کامل سلول‌های خون و بررسی فریتین اهمیت دارند.
مهم‌ترین علائم کمبود آهن در مردان شامل خستگی مداوم، ضعف عضلانی، کاهش تمرکز، سرگیجه، سردرد، رنگ‌پریدگی، تنگی نفس و تپش قلب است. برخی افراد ممکن است کاهش توان ورزشی یا احساس خستگی زودهنگام هنگام فعالیت بدنی را نیز تجربه کنند.
در موارد شدیدتر، شکنندگی ناخن‌ها، ریزش مو یا احساس بی‌حالی مداوم نیز ممکن است دیده شود. البته این علائم اختصاصی کمبود آهن نیستند و برای تشخیص دقیق، آزمایش‌هایی مانند شمارش کامل سلول‌های خون و بررسی فریتین اهمیت دارند.
یکی از مهم‌ترین دلایل کمبود آهن در مردان، از دست دادن تدریجی خون است. خونریزی‌های گوارشی، برخی بیماری‌های معده و روده یا مصرف طولانی‌مدت بعضی داروها ممکن است باعث کاهش ذخایر آهن شوند.
دریافت ناکافی آهن از رژیم غذایی و اختلال در جذب آن نیز از دلایل احتمالی هستند. به همین دلیل، کمبود آهن بدون علت مشخص در مردان بهتر است صرفاً با مصرف خودسرانه مکمل آهن درمان نشود و علت زمینه‌ای آن بررسی شود.
اگر علائمی مانند خستگی شدید، تنگی نفس، خون در مدفوع یا کاهش وزن غیرعادی وجود داشته باشد، ارزیابی پزشکی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
آهن فقط برای ساخت هموگلوبین اهمیت ندارد؛ این ماده معدنی در عملکرد طبیعی مغز، انتقال پیام‌های عصبی و تأمین انرژی سلول‌ها نیز نقش دارد. به همین دلیل، کمبود آهن در بدن می‌تواند با علائمی مانند کاهش تمرکز، خستگی ذهنی، خواب‌آلودگی و در برخی افراد سندرم پای بی‌قرار همراه باشد.
شدت این علائم به میزان کاهش ذخایر آهن، وجود کم‌خونی و شرایط عمومی بدن بستگی دارد و معمولاً با اصلاح کمبود آهن کاهش پیدا می‌کند.
یکی از نشانه‌هایی که ممکن است در کمبود آهن دیده شود، کاهش تمرکز و افت عملکرد ذهنی است. وقتی اکسیژن‌رسانی و متابولیسم انرژی در مغز تحت تأثیر قرار می‌گیرد، فرد ممکن است احساس کند تمرکز روی کارهای روزمره دشوارتر شده یا زودتر دچار خستگی ذهنی می‌شود.
در برخی افراد، کمبود آهن می‌تواند با کاهش توجه، کندی پردازش اطلاعات و احساس فراموشی همراه باشد. البته این علائم اختصاصی نیستند و عواملی مانند کمبود خواب، استرس، مشکلات تیروئید و سایر کمبودهای تغذیه‌ای نیز می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند.
خواب‌آلودگی، ضعف و بی‌حالی از علائم نسبتاً شایع کمبود آهن هستند. کاهش آهن می‌تواند توانایی خون برای حمل اکسیژن را کاهش دهد و همین موضوع باعث شود فرد حتی بعد از خواب کافی احساس خستگی داشته باشد.
این حالت ممکن است همراه با کاهش انرژی، بی‌حوصلگی و افت توان انجام فعالیت‌های ذهنی یا جسمی باشد. اگر خواب‌آلودگی مداوم همراه با رنگ‌پریدگی، سرگیجه یا تنگی نفس باشد، بررسی احتمال کمبود آهن و کم‌خونی اهمیت بیشتری دارد.
بین کمبود آهن و سندرم پای بی‌قرار ارتباط شناخته‌شده‌ای وجود دارد. در این وضعیت، فرد احساس ناخوشایندی در پاها دارد و معمولاً تمایل شدیدی به حرکت دادن آن‌ها پیدا می‌کند؛ این علائم بیشتر هنگام استراحت یا در شب تشدید می‌شوند.
پایین بودن ذخایر آهن، به‌ویژه سطح فریتین، می‌تواند در بروز یا شدت این علائم نقش داشته باشد. با این حال، سندرم پای بی‌قرار دلایل مختلفی دارد و تشخیص آن باید بر اساس مجموعه علائم و در صورت نیاز آزمایش‌های تکمیلی انجام شود.
کمبود آهن در بدن زمانی ایجاد می‌شود که میزان آهن دریافتی یا جذب‌شده کمتر از نیاز بدن باشد یا بدن به‌دلایل مختلف مقدار زیادی آهن از دست بدهد. این وضعیت ممکن است به‌تدریج ذخایر آهن را کاهش دهد و در صورت ادامه، به کم‌خونی فقر آهن منجر شود. شناخت علت کمبود آهن اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان مؤثر فقط به افزایش دریافت آهن محدود نمی‌شود و گاهی باید علت زمینه‌ای نیز برطرف شود.
یکی از دلایل شایع کمبود آهن، دریافت کم این ماده معدنی از غذاست. آهن در مواد غذایی مختلفی مانند گوشت قرمز، مرغ، ماهی، حبوبات، سبزیجات برگ سبز و برخی غلات غنی‌شده وجود دارد.
افرادی که رژیم غذایی محدود، کم‌تنوع یا فاقد منابع کافی آهن دارند، بیشتر در معرض کاهش ذخایر آهن قرار می‌گیرند. همچنین آهن موجود در منابع حیوانی معمولاً جذب بیشتری نسبت به آهن منابع گیاهی دارد
از دست دادن خون یکی از مهم‌ترین دلایل کمبود آهن است. قاعدگی‌های سنگین در زنان، خونریزی‌های دستگاه گوارش، جراحی‌ها یا برخی بیماری‌ها می‌توانند باعث کاهش تدریجی ذخایر آهن شوند.
در برخی موارد، خونریزی داخلی ممکن است بدون علامت واضح باشد و تنها با نشانه‌هایی مانند خستگی، ضعف یا کاهش سطح هموگلوبین شناسایی شود. به همین دلیل، کمبود آهن مداوم یا بدون علت مشخص نیاز به بررسی دقیق‌تر دارد.
حتی اگر فرد مقدار کافی آهن از رژیم غذایی دریافت کند، ممکن است بدن نتواند آن را به‌خوبی جذب کند. برخی بیماری‌های دستگاه گوارش، جراحی‌های معده یا روده و اختلالاتی که سطح جذب مواد مغذی را کاهش می‌دهند می‌توانند موجب کاهش جذب آهن شوند.
همچنین مصرف هم‌زمان مقادیر زیاد چای یا قهوه با وعده‌های غذایی ممکن است جذب آهن غیرهِم، یعنی آهن موجود در منابع گیاهی، را کاهش دهد.
در بعضی دوره‌های زندگی، نیاز بدن به آهن افزایش پیدا می‌کند. بارداری، رشد سریع در دوران کودکی و نوجوانی و برخی شرایط جسمی می‌توانند نیاز بدن به این ماده معدنی را بیشتر کنند.
اگر دریافت آهن متناسب با این افزایش نیاز نباشد، ذخایر بدن به‌تدریج کاهش پیدا می‌کنند و علائم کمبود آهن ظاهر می‌شوند. به همین دلیل، در گروه‌های پرخطر توجه به رژیم غذایی، آزمایش‌های لازم و توصیه پزشک اهمیت بیشتری دارد.
تشخیص کمبود آهن فقط بر اساس علائم ظاهری انجام نمی‌شود، زیرا نشانه‌هایی مانند خستگی، سرگیجه، ریزش مو و ضعف می‌توانند دلایل دیگری نیز داشته باشند. برای تشخیص دقیق، معمولاً از آزمایش خون استفاده می‌شود تا میزان هموگلوبین، ذخایر آهن و سایر شاخص‌های مرتبط بررسی شوند. پس از تأیید کمبود آهن، نوع درمان به شدت کمبود و علت ایجاد آن بستگی دارد.
یکی از اولین بررسی‌ها، آزمایش شمارش کامل سلول‌های خون است که اطلاعاتی درباره سطح هموگلوبین، تعداد گلبول‌های قرمز و اندازه آن‌ها ارائه می‌دهد. در کم‌خونی فقر آهن معمولاً هموگلوبین کاهش پیدا می‌کند و گلبول‌های قرمز ممکن است کوچک‌تر و کم‌رنگ‌تر از حالت طبیعی باشند.
برای بررسی دقیق‌تر ذخایر آهن، آزمایش‌هایی مانند فریتین سرم، آهن سرم، ظرفیت اتصال آهن و درصد اشباع ترانسفرین نیز ممکن است درخواست شوند. تفسیر این آزمایش‌ها باید در کنار وضعیت بالینی فرد انجام شود.
فریتین یکی از مهم‌ترین شاخص‌های ذخایر آهن بدن است و پایین بودن آن معمولاً می‌تواند نشان‌دهنده کاهش ذخیره آهن باشد. در مقابل، هموگلوبین میزان پروتئین حامل اکسیژن در گلبول‌های قرمز را نشان می‌دهد.
ممکن است فرد در مراحل اولیه کمبود آهن، فریتین پایینی داشته باشد اما سطح هموگلوبین هنوز در محدوده طبیعی باقی مانده باشد. بنابراین طبیعی بودن هموگلوبین همیشه به معنی کافی بودن ذخایر آهن نیست.
رژیم غذایی می‌تواند نقش مهمی در پیشگیری و اصلاح کمبود خفیف آهن داشته باشد. گوشت قرمز، مرغ و ماهی از منابع مناسب آهن هِم هستند که معمولاً جذب بالاتری دارند. عدس، لوبیا، نخود، سبزیجات برگ سبز و غلات غنی‌شده نیز از منابع گیاهی آهن محسوب می‌شوند.
مصرف منابع آهن گیاهی همراه با مواد غذایی حاوی ویتامین ث مانند مرکبات، فلفل دلمه‌ای و کیوی می‌تواند جذب آهن را افزایش دهد. در مقابل، بهتر است چای و قهوه بلافاصله همراه با وعده‌های سرشار از آهن مصرف نشوند، زیرا ممکن است جذب آهن را کاهش دهند.
اگر کمبود آهن با آزمایش تأیید شود، پزشک ممکن است بر اساس شدت کمبود، علت آن و شرایط فرد مصرف مکمل آهن را توصیه کند. مکمل‌ها معمولاً زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند که رژیم غذایی به‌تنهایی نتواند ذخایر آهن را به سطح مناسب برگرداند.
میزان و مدت مصرف مکمل باید متناسب با شرایط فرد تعیین شود. مصرف خودسرانه آهن توصیه نمی‌شود، زیرا دریافت بیش از حد آن می‌تواند عوارض گوارشی ایجاد کند و در برخی شرایط باعث تجمع آهن در بدن شود.
در کنار مصرف مکمل، پیدا کردن و درمان علت اصلی کمبود آهن اهمیت زیادی دارد. برای مثال، در صورت وجود خونریزی شدید قاعدگی، اختلال جذب یا خونریزی گوارشی، درمان علت زمینه‌ای بخش مهمی از روند درمان محسوب می‌شود.
همه علائم کمبود آهن در بدن به خستگی، سرگیجه یا رنگ‌پریدگی محدود نمی‌شوند. در برخی افراد، کاهش ذخایر آهن می‌تواند با نشانه‌هایی در دهان، زبان، پوست یا حتی تغییر در میل غذایی همراه باشد. این علائم کمتر شناخته‌شده به‌تنهایی برای تشخیص کافی نیستند، اما اگر همراه با سایر نشانه‌های کمبود آهن دیده شوند، می‌توانند احتمال کمبود آهن یا کم‌خونی فقر آهن را بیشتر مطرح کنند.
یکی از نشانه‌هایی که در برخی افراد مبتلا به کمبود آهن دیده می‌شود، التهاب زبان یا گلاسیت است. در این حالت، زبان ممکن است قرمز، صاف، متورم یا دردناک به نظر برسد و فرد هنگام خوردن غذاهای تند یا داغ احساس سوزش بیشتری داشته باشد.
کاهش آهن می‌تواند بر سلامت بافت‌های مخاطی و بازسازی سلول‌های سطح زبان اثر بگذارد. البته التهاب زبان علت‌های دیگری مانند کمبود ویتامین B12، فولات یا برخی عفونت‌ها نیز دارد و برای تشخیص دقیق باید سایر علائم و نتایج آزمایش بررسی شوند.
ترک گوشه لب‌ها یا شقاق گوشه دهان ممکن است در برخی موارد با کمبود آهن همراه باشد. این وضعیت معمولاً با خشکی، التهاب، قرمزی یا درد در گوشه‌های لب ظاهر می‌شود و گاهی خوردن یا باز کردن دهان را ناراحت‌کننده می‌کند.
کمبود آهن می‌تواند مقاومت و بازسازی طبیعی بافت‌های دهان را تحت تأثیر قرار دهد، اما این علامت اختصاصی کمبود آهن نیست. کمبود برخی ویتامین‌ها، خشکی شدید پوست یا عفونت‌های قارچی نیز می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند.
یکی از علائم خاص‌تر کمبود آهن، پیکا است؛ یعنی میل مداوم به خوردن یا جویدن موادی که ارزش غذایی ندارند. در برخی افراد این حالت به شکل علاقه غیرعادی به جویدن یخ، خاک، نشاسته یا مواد مشابه دیده می‌شود.
ارتباط میان پیکا و کمبود آهن، به‌ویژه میل شدید به جویدن یخ، در منابع پزشکی به‌خوبی شناخته شده است. اگر این رفتار به‌طور مداوم وجود داشته باشد، بررسی سطح آهن و فریتین می‌تواند مفید باشد، زیرا در برخی افراد با اصلاح کمبود آهن این میل کاهش پیدا می‌کند.
برخی افراد مبتلا به کمبود آهن یا کم‌خونی فقر آهن ممکن است بیشتر از حد معمول احساس سرما کنند، به‌خصوص در دست‌ها و پاها. کاهش هموگلوبین و اکسیژن‌رسانی می‌تواند در تنظیم دمای بدن و خون‌رسانی محیطی نقش داشته باشد.
این علامت ممکن است همراه با ضعف، رنگ‌پریدگی یا خستگی دیده شود. با این حال، احساس سردی دست و پا می‌تواند دلایل دیگری مانند کم‌کاری تیروئید، کاهش وزن یا اختلالات گردش خون داشته باشد؛ بنابراین در صورت تداوم بهتر است علت اصلی بررسی شود.
برای دسترسی به مطالب تخصصی‌تر در حوزه سلامت، مراقبت فردی و آشنایی با محصولات مرتبط، می‌توانید از وب‌سایت شرکت نیک اختر آریا بازدید کنید و اطلاعات بیشتری درباره فعالیت‌ها و محصولات این مجموعه به دست آورید.
